De weg brengt de buurkinderen naar het donkere bos. Ze volgen een uur lang het pad dat Saar heeft gekozen. Maar van de onderaardse gang is voorlopig geen spoor.  “Misschien hadden we toch mijn weg moeten kiezen”, zegt Robin. “Ik ben moe en mijn voeten doen pijn. Ik ben het beu”. 

Ze rusten even uit bij het malse gras.

Ze gaan aan de vijver zitten om hun voeten te laten rusten.